in

Jesus Christ Superstar!!!!

Το περασμένο Σάββατο παρακολουθήσαμε την παράσταση Jesus Christ Superstar στο θέατρο Ακροπολ.

Να πω την αλήθεια μου, δεν ήμουν σίγουρη ότι ήθελα να την παρακολουθήσω, ήμουν λίγο επηρεασμένη και από τον ντόρο που έχει γίνει στα media αλλά και από την θεματολογία της παράστασης. Εντέλει, αποφάσισα να πάω γιατί θεωρούσα πως πάνω απ’ όλα είναι μια παράσταση από αυτές που «πρέπει να δεις».

Καθίσαμε δεύτερη σειρά και μπορώ να πω ότι «ανακουφίστηκα» γιατί η κλίση στο συγκεκριμένο θέατρο δεν είναι και η καλύτερη. Έχει μια πολύ μικρή υψομετρική διαφορά η πρώτη με την τελευταία σειρά, συνεπώς … πρόβλημα!

Η παράσταση πραγματεύεται ένα ευαίσθητο θέμα: εξιστορεί την τελευταία εβδομάδα του Ιησού πάνω στη γη, μέχρι και τη σταύρωσή του. Είναι μία παράσταση 100% musical, δεν υπάρχει διάλογος που να μην συνοδεύεται από μουσική.
Επίσης είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε ότι δεν θα δείτε χιτώνες και σχετικές αμφιέσεις, όλη η παράσταση έχει μεταφερθεί στην σύγχρονη εποχή.

Σε ότι αφορά τους ηθοποιούς-τραγουδιστές έχω να πω ότι ο ρόλος του Ιησού δόθηκε αξιέπαινα στον Αιμιλιανό Σταματάκη ο οποίος τον υποδύεται ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ. Ειδικά στη στιγμή της σταύρωσης είναι το «κάτι άλλο». Τρομερά πειστικός, πόναγες μαζί του επί σκηνής.

Ο Ησαΐας Ματιάμπα, πολύ καλός στο ρόλο του Ιούδα, απλά διαφωνώ με τον τρόπο που αυτοκτονεί στο τέλος.

Η Ήβη Αδάμου πολύ συμπαθητική ως Μαρία Μαγδαληνή, έχει κάνει μια καλή προσπάθεια.

Αυτός που ξεχώρισα όμως είναι ο Βασίλης Αξιώτης στο ρόλο του Πιλάτου. Τον λάτρεψα!

Ο Νίκος Μουτσινάς, κάνει ένα guest στο ρόλο του Ηρώδη, (διάρκειας 5’ μόνο),και καταφέρνει να σπάσει τη μονοτονία και το βεβαρημένο της παράστασης, αφού ο ρόλος αυτός είναι περισσότερο κωμικός παρά τραγικός. Αν και «άκυρη» εμφάνιση με την ιστορία, ωστόσο τη θεωρώ καταλυτική γιατί μας άλλαξε τη διάθεση ευχάριστα.

Εν κατακλείδι, έφυγα τρομερά στεναχωρημένη από την παράσταση, το οποίο οφείλεται καθαρά στη θεματολογία της, είπα «δεν θέλω να την ξαναδώ, δεν αντέχω να την ξαναδώ» και σήμερα, 2 μέρες μετά, η μελωδία του Andrew Lloyd Webber βρίσκεται μονίμως μέσα στο μυαλό μου, πότε ένα τραγούδι, πότε ένα άλλο και μπορώ να πω ότι ΜΟΥ ΑΡΕΣΕ. Μου άρεσε πααάρα πολύ. Και θα την ξαναέβλεπα!

Σε όσους το αντέχουν ψυχολογικά, προτείνω να τη δείτε ανεπιφύλακτα γιατί όντως είναι μια “must see” παράσταση.

Δεν σου άρεσε; Ενημέρωσε μας!

Από di_raf

Σχόλια

Leave a Reply
  1. Θα μου επιτρέψετε μια διόρθωση. Δεν είναι μιούζικαλ αλλά ροκ όπερα , γι’ αυτό και όλοι οι διάλογοι είναι τραγούδια. Θα συμφωνήσω μαζί σας για την μουσική. Σε ακολουθεί για πολλές μέρες μετά. Η θεματολογία είναι βαριά. αλλά η παράσταση και οι ερμηνείες αξίζουν.

    • Στη δική μας περίπτωση, τη μέρα που πήγαμε, δεν είχε πολύ κόσμο από αυτούς που εναντιώνονται στη θεματολογία της, αλλά ακόμη και αυτοί που υπήρχαν ήταν αρκετά διακριτικοί και χωρίς πολλά πολλά περιθώρια να ξεφύγουν, αφού τα ΜΑΤ είχαν σταθερή παρουσία εκεί μέχρι και τη λήξη της παράστασης.

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Comments

0 comments