in ,

Διακοπές στην Πάρο

1
Σοκάκι στη Νάουσα

Φέτος οι καλοκαιρινές μας διακοπές άρχισαν νωρίς.  Τέλος Μαϊου, αρχές Ιουνίου.  Με την ευκαιρία της βάπτισης του μικρού μας ανηψιού και ξάδερφου ταξιδέψαμε στη Νάουσα της Πάρου.  Ο μπαμπάς μας ήταν άνεργος τέσσερις μήνες και αυτές ήταν οι τελευταίες ημέρες στενής επαφής μπαμπά – υιού αφού ευτυχώς, αμέσως μετά την Πάρο είχαν καλέσει τον μπαμπά να δοκιμάσει μία καινούρια δουλειά.

Οι Κυκλάδες αυτή την εποχή περιμένουν την άφιξη των τουριστών.  Τα μαγαζιά έχουν ανοίξει, οι βουκαμβίλιες σκαρφαλώνουν ολάνθιστες στα άσπρα σπιτάκια, τα νερά πλαισιώνουν κρυστάλλινα και πεντακάθαρα τις πρωϊνές μας βόλτες.  Το Καλοκαίρι έρχεται, όλα είναι και πάλι καινούρια, φρεσκοβαμμένα, ξεκούραστα, στη αρχή της νέας τουριστικής περιόδου.  Ακόμη και οι επισκέπτες αυτής της εποχής είναι συμπαθέστατοι.  Λίγοι «ποιοτικοί» τουρίστες, αρκετοί για να προσδώσουν ζωντάνια στο νησί, αρκετοί για να μην νιώθουμε μόνοι στις παραλίες.

Πρωτεύουσα της Πάρου είναι η Παροικιά, αλλά όλοι θεωρούν τη Νάουσα ομορφότερη.  Οι θείοι που έκαναν τη βάπτιση χτίζουν σπίτι στη Νάουσα, όπου ευτυχώς η πολεοδομία έχει θέσει αυστηρότατες προδιαγραφές ακόμη και στη διαμόρφωση του εσωτερικού των σπιτιών.  Έτσι δεν αλλοιώνεται ο χαρακτήρας του τόπου, παρόλο που τα καινούρια κτίσματα είναι πολλά.

Το ξενοδοχείο το κλείσαμε με τιμές Ιουνίου.  Το δωμάτιο ήταν με θέα, πρωϊνό και κουζινάκι όπου ζεσταίναμε το γάλα του μικρού μας Δημήτρη – Χρυσοβαλάντη.  Πού μυαλό για γάλα όμως ο Δημήτρης; Με τόσα καλά εστιατόρια και τόσους γευστικούς πειρασμούς παντού το πρωϊνό γάλα έδωσε τη θέση του σε γεμιστά τσουρέκια από τον «Ξυλόφουρνο» και το βραδινό γάλα αντικαταστάθηκε από κρητικό μπουρέκι στο «Μελτέμι» και από μακαρόνια με κιμά κομμένο στο χέρι στον «Κατσουνά».

 

Ο Δημήτρης σε δρομάκι της Νάουσας

Στη Νάουσα η βόλτα μέσα στα στενά είναι πολύ όμορφη νωρίς το πρωί και αργά το απόγευμα.  Για την υπόλοιπη ημέρα είναι πολύ κοντά (πέντε λεπτά με το αυτοκίνητο) μία από τις ομορφότερες παραλίες του νησιού, οι «Κολυμπήθρες».  Αυτή την εποχή οι Κολυμπήθρες ήταν στη διάθεσή μας, με ελάχιστους λουόμενους, και δύο ταβέρνες/καφετέρειες με όμορφη θέα ακριβώς πάνω από την παραλία.  Σκαρφαλώσαμε στα παράξενα βράχια που προσδίδουν μία αίσθηση σεληνιακού τοπίου και βουτήξαμε στα κρύα νερά.  Ο Δημήτρης μας εξέπληξε με την ταχύτητα με την οποία έτρεξε μέσα στην κρύα θάλασσα.  Ίσως να έπαιξαν ρόλο τα μαθήματα baby swimming στο ΟΑΚΑ που τον εξοικείωσαν ακόμη περισσότερο με το νερό.

3

Η παραλία Κολυμπήθρες

Η μία ημέρα μας ήταν εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στη βάπτιση του ξαδερφούλη μας.  Όποιος έχει την τύχη να πάει σε έναν τόπο με ανθρώπους που ξέρουν τα «λημέρια» ζει τον μέρος αυτό «από μέσα».  Έτσι κι εμείς φάγαμε και διασκεδάσαμε στο «Μελτέμι», την ταβέρνα στο λιμάνι που την έχει ένας Κρητικός, ο Γιάννης.  Το μενού είχε και γαμοπίλαφο (!!!).  Ο Δημήτρης μας χόρεψε πολύ γιατί υπήρχε και μουσική για τα παιδάκια και γιατί η θεία μας έβαλε στο πρόγραμμα και το «Δημήτρη μου, Δημήτρη μου» που μας έπεσε βολικό καθ? ότι στην Ελλάδα τα μισά ξαδέρφια έχουν το ίδιο όνομα μεταξύ τους.

Τις υπόλοιπες ημέρες κάναμε το γύρο του νησιού και καταλήγοντας για βραδινή βόλτα στη Νάουσα.  Τα highlights και προτεινόμενα μέρη από αυτά που εμείς δοκιμάσαμε είναι:

?    Το ορεινό χωριό Λεύκες.  Το χωριό είναι παραδοσιακό, με πολλά δρομάκια για περπάτημα και με το «Βυζαντινό μονοπάτι» που ξεκινάει από τις Λεύκες και καταλήγει σε στον Πρόδρομο. Δεν κάναμε τη διαδρομή αυτή που διαρκεί μία ώρα, αλλά έχουμε ακούσει τα καλύτερα.  Για όσους έχουν καρότσι για το παιδάκι τους όπως εμείς, η μόνη δυσκολία είναι ότι από το parking και μετά όλο το χωριό είναι κατηφορικό – άρα μετά ανηφορικό.  Επειδή ο μικρός μας κοντεύει τα δύο και περπατάει άνετα, στην επιστροφή τον αφήσαμε να τρέξει στα πεντακάθαρα σοκάκια και κουβαλήσαμε το καρότσι άδειο.  Μόνο που ο Δημήτρης είδε μία μύγα, εκστασιάστηκε και μετά έψαχνε συνέχεια για μύγες.  Αφού τον μαζέψαμε εκατό φορές από τις γωνίες όπου έψαχνε για μύγες και μυρμήγκια φτάσαμε πίσω στη μεγάλη πλατεία του χωριού.  Παραλίγο να καθίσουμε για φαγητό στο «Αγνάντι» που μας το είχαν προτείνει οι (εξ? αγχιστείας) «ντόπιοι» θείοι αλλά τελικά φύγαμε για τον «Λωλαντώνη» και το
«Εν Πλώ»

4

Σπίτι στις Λεύκες

?    Η παραλία «Λωλαντώνης» και η ταβέρνα-καφέ «Εν Πλώ».  Αυτά τα δύο πάνε πακέτο.  Ο κύριος Μιχάλης από το «Εν Πλώ» δίνει ξαπλώστρες για την παραλία.  Τα νερά στην παραλία αυτή είναι υπέροχα, αρκεί να μη φυσάει νοτιοανατολικός άνεμος.  Το «Εν Πλώ», μαζί με τον «Κατσουνά» είναι μία από τις πιο καλές ταβέρνες που έχουμε φάει σε νησί.  Οι πρώτες ύλες του είναι εξαιρετικές.   Εδώ φάγαμε τις νοστιμότερες πατάτες και ντομάτες.  Το χταπόδι επιτέλους ήταν φρέσκο (γιατί άραγε στα νησιά πουλάνε κατεψυγμένο χταπόδι παντού;) και τα ψάρια μύριζαν θάλασσα.  Την εμπειρία του φαγητού την ομόρφυνε η θέα και ο χαρακτήρας του ιδιοκτήτη, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με τους μαγαζάτορες στα τουριστικά μέρη που σε κοιτάνε με μισό μάτι επειδή πήρες σαρδέλες και όχι μπαρμπούνια.
?    Η παραλία στη Σάντα Μαρία και η ταβέρνα «Κατσουνάς».  Δέκα λεπτά από τη Νάουσα με το αυτοκίνητο βρίσκεται η παραλία της Σάντα Μαρία με δωρεάν ξαπλώστρες και ομπρέλες.  Όλες οι παραλίες που προτείνουμε είναι φιλικές για τα παιδιά, ρηχές και καθαρές.  Η δε ταβέρνα «Κατσουνάς» είναι μία εμπειρία από μόνη της.  Η κυρία Μαρία που ευτυχώς είχαμε λόγω εποχής την πολυτέλεια να γνωρίσουμε καλά, μας μαγείρεψε μακαρόνια με κιμά κομμένο με μαχαίρι και γαλέο (από το καϊκι του άντρα της) με σκορδαλιά.  Επίσης φάγαμε ξανά πεντανόστιμες ντομάτες.  Η κυρία Μαρία μας είπε για την ιστορία της ταβέρνας της, για το καϊκι του άντρα της που ναυάγησε παλιά και για τις προσευχές της στον Αη Γιώργη.  Το ομώνυμο εκκλησάκι βρίσκεται μέσα στην αυλή της.  Προσευχηθήκαμε κι εμείς για τη δουλειά του μπαμπά μας, για την υγεία μας, για την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας και φύγαμε χορτάτοι κι ευτυχισμένοι

?    Η Εκατονταπυλιανή.  Είναι η γνωστή εκκλησία στην Παροικιά, χτισμένη πάνω σε αρχαίο ναό, με μία πολύ όμορφη αισθητική.  Ο θρύλος λέει ότι η εκατοστή κρυφή της πύλη θα αποκαλυφθεί και θα ανοίξει όταν θα ξαναπάρουμε την Πόλη. Σεβάσμιοι πόθοι των απανταχού εθνικιστών; Κρυφή ελπίδα των ανθρώπων που (όπως  η γιαγιά Έφη) εκδιώχθηκαν από την Πόλη;  Ίσως.  Την εκκλησία ίδρυσε η ίδια η Αγία Ελένη και αποτελεί κόσμημα για την Παροικιά και για το νησί.  Η δε Παροικιά, από το λιμάνι δείχνει να μην έχει κανένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αλλά τα σοκάκια της είναι πανέμορφα, καλύτερα κι από της Νάουσας.

5
Ο Δημήτρης αποκαμωμένος αλλά χαμογελαστός μετά την επίσκεψη στην Εκατονταπυλιανή

Φύγαμε από την Πάρο με τις καλύτερες εντυπώσεις και με την υπόσχεση να ξανάρθουμε.  Στο καράβι ο μπαμπάς κρατούσε σφιχτά αγκαλιά τον Δημητράκη.  Οι τελευταίοι τέσσερις μήνες τους έδεσαν πολύ.  Ελπίζουμε η διάθεση του νησιού να μας ακολουθήσει και στην καλοκαιρινή Αθήνα.  Κι ελπίζουμε οι περιγραφές μας να ομόρφυναν και τη δική σας ημέρα και να σας οδηγήσουν σύντομα στην όμορφη Πάρο.

Report

Από giorgos

Να σας συστηθώ: είμαι ο Γιώργος και όλα αυτά τα χρόνια, έχω «ξαναζήσει» τα παιδικά μου χρόνια ενώ έχω γνωρίσει γονείς με το ίδιο πάθος και αγάπη προς τα παιδιά!

Σχόλια

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Comments

0 comments