in ,

“…μήπως ονειρεύομαι;” της Μαρίας Παυλοπούλου για ανθρώπους από 1 έτους στο Θέατρο RADAR

μπαλόνι ποταμι 2

…μήπως ονειρεύομαι;

της Μαρίας Παυλοπούλου — για ανθρώπους από 1 έτους

Πρεμιέρα: 8 Νοεμβρίου 2015
Παραστάσεις: κάθε Κυριακή στις 11:30 π.μ.
Διάρκεια: 55’ | Εισιτήρια: 10 €
Κρατήσεις – Πληροφορίες: 693207712

Υπόθεση:

Η Φαίδρα βλέπει στον ύπνο της πως ένα μπαλόνι κόκκινο, πολύ μαγικό μπαίνει στο δωμάτιό της. Είναι πολύ μαγικό, γιατί την ταξιδεύει στο μεγάλο ποτάμι και στα χρώματα, της μαθαίνει παιχνίδια και της λέει αστεία μυστικά! Όλα αυτά αλλάζουν, όταν η Φαίδρα βγάζει βόλτα το μπαλόνι της. Τότε το χάνει! Και η περιπέτεια αρχίζει! Πού είναι το μπαλόνι της; Θα καταφέρει να το βρει; Ποιος θα τη βοηθήσει; Μια περιπετειώδης ιστορία μυστηρίου, χαράς, συγκίνησης και αναζήτησης.

7 (2)

Συστατικά-Φιλοσοφία:

Οι φόρμες του σωματικού θεάτρου, το παιχνίδι, η μιμική τέχνη και η διάδραση μεταξύ ερμηνευτών και κοινού δημιουργούν ένα σκηνικό χώρο ονείρου, όπου η φαντασία επεμβαίνει με χιούμορ σε αντικείμενα, εικόνες και εμπειρίες της καθημερινής ζωής μικρών και μεγάλων.
Η πολυμορφία και η μοναδικότητα της σκέψης του πολύ μικρού ανθρώπου αποτελούν τη βάση σχεδιασμού μιας ειδικής σκηνικής γραφής. Σε αυτήν, καθρεφτίζεται η θεώρηση πως τα συστατικά του θεάτρου: η σκηνογραφία, το φως, η μουσική, ο σύγχρονος χορός, η υποκριτική συνθέτουν τον εικαστικό χώρο μιας εφαρμοσμένης φιλοσοφίας η οποία προβάλλει την πολύτροπη αντίληψη των μικρών παιδιών ως την αφετηρία κάθε δημιουργίας.

βροχή χρωμάτων (1)
Σημείωμα της δημιουργού και σκηνοθέτη

Βασική ανάγκη των παιδιών κάθε ηλικίας είναι να καταλαβαίνουν και να απολαμβάνουν τον κόσμο γύρω τους. Πιστεύω ότι αυτός είναι και ο βασικός σκοπός κάθε ψυχαγωγικής ή εκπαιδευτικής δράσης. Συνεπώς τα παιδιά, ειδικά αν είναι η πρώτη τους επαφή με το θέατρο, χρειάζεται να βρεθούν μπροστά σε σκηνικές συνθήκες που αναγνωρίζουν. Η ανάγκη αυτή, ειδικά για τα πιο μικρά παιδιά 1-4 ετών, πρέπει να υπολογίζεται παράλληλα με την παράδοξη σκέψη τους, τη «φευγάτη» τους αντίληψη. Γιατί αυτό ακριβώς το στοιχείο είναι εκείνο που ενισχύει την έμφυτη τάση τους για προσωπική δημιουργία. Στο …μήπως ονειρεύομαι; τα σκηνικά αντικείμενα είναι απόλυτα γνώριμα, ενώ η λειτουργία τους και ο συνδυασμός τους αναδεικνύουν τις άπειρες διαστάσεις τους.
Μαξιλάρια παράθυρα, υφάσματα ποτάμια, ξιφομαχίες με ξεσκονίστρες πρωταγωνιστούν και παράλληλα συμβαδίζουν με την παράδοξη και μοναδικά δημιουργική σκέψη των παιδιών. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που η παράσταση αυτή αφορά σε όλες τις ηλικίες.
Γιατί όλοι μπορούν να απολαύσουν τις διαφορετικές διαστάσεις που «κρύβονται» στα αντικείμενα γύρω μας. Για τους μικρούς οι σκηνογραφικές συνθήκες είναι γνώριμες. Για τους μεγάλους είναι ένα παιχνίδι, ένα ταξίδι σε χώρους φαντασίας και ονείρου! | Μαρία Παυλοπούλου

Σημείωμα της θεατρολόγου – perfomer Μιράντας Βατικιώτη

Κατά τη δημιουργία και υλοποίηση του …μήπως ονειρεύομαι; ζητούμενο ήταν μια άρτια παραγωγή και μια βαθιά έρευνα σε σχέση με την ίδια την τέχνη του θεάτρου. Μια σειρά από ερευνητικά ερωτήματα που τέθηκαν οδήγησαν στο τελικό αποτέλεσμα. Τι είναι εκείνο που αφορά αυτές τις ηλικίες και πώς μπορεί κανείς να το προσεγγίσει μέσω της τέχνης του θεάτρου; Πώς μπορούν οι σύγχρονες πρωτοποριακές τάσεις των παραστατικών τεχνών, που ερευνούν τη σχέση μεταξύ σκηνής και πλατείας, να αναζητήσουν νέους δρόμους (ανα)παράστασης μέσω της αντίληψης των βρεφών; Το κλειδί είναι τρόπος με τον οποίο τα βρέφη αντιλαμβάνονται τον περιβάλλοντα κόσμο, ο οποίος παρουσιάζει σημαντική ταύτιση με τα ειδικά χαρακτηριστικά του θεάτρου.
Όλα συμβαίνουν εδώ και τώρα και δεν θα ξανασυμβούν ποτέ ξανά με τον ίδιο τρόπο, όλα μπορούν να μεταμορφωθούν, όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή ν’ ανατραπούν, όλα είναι αληθινά και την ίδια στιγμή ψεύτικα, όλα είναι υπό διαπραγμάτευση, τα πάντα σωματοποιούνται. Μία παράσταση ειδικά σχεδιασμένη γι’ αυτούς τους πολύ μικρούς ανθρώπους συνεπάγεται το να βουτήξεις στον σκληρό πυρήνα της ουσίας του θεάτρου. Κι επειδή είναι τέτοιος ο τρόπος αντίληψης των βρεφών, η βουτιά αυτή καθίσταται αμφίδρομη: τα βρέφη μάς φέρνουν κοντά στην ουσία του θεάτρου κι εμείς απ’ τη μεριά μας φέρνουμε τα βρέφη κοντά στην τέχνη του θεάτρου.
Το …μήπως ονειρεύομαι; είναι τελικά ένα τόσο καλλιτεχνικό όσο και φιλοσοφικό μοίρασμα που η ροή του ταξιδεύει στο συνεχές κύκλωμα που δημιουργείται μεταξύ σκηνής και πλατείας. Άλλωστε, εκεί δεν συντελείται το θαύμα του θεάτρου; Ανάμεσα.

μελι από παπουτσι

Ταυτότητα παράστασης:

Σύλληψη – Δημιουργία – Σκηνοθεσία: Μαρία Παυλοπούλου
Ερμηνεία: Μιράντα Βατικιώτη – Μπίλιω Καλιακάτσου
Κοστούμια: Αριάδνη Νικολαϊδου, Μαρία Παυλοπούλου
Χορογραφίες – Επιμέλεια κίνησης: Όλγα Γερογιαννάκη
Τραγούδι – Σύνθεση και Ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος
Φωτογραφίες: Παναγιώτης Γραμματικάκης

ΘΕΑΤΡΟ RADAR
Πλατεία Αγίου Ιωάννη & Πυθέου 93
Σταθμός Μετρό «Άγιος Ιωάννης» | Τηλέφωνο 210.97.69.294.
Το Θέατρο Radar βρίσκεται στην έξοδο του Μετρό “Άγιος Ιωάννης

Δεν σου άρεσε; Ενημέρωσε μας!

Από Eleftheria

Είμαι η Ελευθερία.. περήφανη μαμά του έφηβου πια Μαρίνου (13 ετών) & του Μάριου (10 ετών). Πάντα μας άρεσαν οι βόλτες, μακρινές και κοντινές ώστε να μοιραζόμαστε όμορφες στιγμές μαζί με τα παιδιά μας! Πλέον τα ταξίδια μας είναι διαφορετικά... καθώς έχουμε περάσει αρκετές πίστες!

Ακόμα όμως θέλουμε να μαθαίνουμε για νέα μέρη, να μοιραζόμαστε εμπειρίες, να γνωρίζουμε άλλους γονείς με το ίδιο στόχο, να περάσουμε όμορφα με τα παιδιά μας!

Σχόλια

Leave a Reply
  1. Πολύ αξιόλογη προσπάθεια! Τα περισσότερα παιδάκια παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον παρά τη μικρή ηλικία. Νομίζω μόνο θα έπρεπε να συμπτυχθεί λίγο η διάρκεια. Καταδιασκέδασαν μετά το τέλος της παράστασης όταν τα άφησαν να κατέβουν στη σκηνή και να παίξουν με τα υλικά της παράστασης 🙂

  2. Ειδαμε την παρασταση στην πρεμιερα της και ο γιος μου 27 μηνων πραγματικα το απολαυσε παρα πολυ και μαζι του και εμεις. Γελαγε φωναχτα, παρακολουθουσε και ειχε κυριολεκτικα “μπει” μες την παρασταση. Πολυ προσεγμενη δουλεια απο την σκηνοθετη, με ωραια σκηνικα και οι 2 κοπελες ηθοποιοι εξερετικες. Το συνιστω ανεπιφυλακτα. Το μονο αρνητικο που μπορω να σκεφτω ειναι οτι ενω μας ειχαν παρει και τηλεφωνο για να επιβεβαιωσουμε την κρατηση μας και μας υπενθυμησαν πως η παρασταση αρχιζει αυστηρα στις 11:30, τελικα ηρθαν και πολλοι αλλοι αφου ειχε αρχισει η παρασταση και εμπαιναν απο την πλαινη πορτα, κατι που αποσπουσε την προσοχη των παιδιων.

  3. το έχουμε δει 2 φορές τη μια με την κόρη μου 6 ετών και μετά όλη η οικογένεια με το γιό μου 16 μηνών, παρακολούθισε την παράσταση με αφοσίωση και παρακολουθούσε με προσοχή πολύ καλή προσπάθεια μπράβο σε όλους

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0