in ,

“Καντίντ ή η αισιοδοξία”: Η παράσταση που είδα στο Θέατρο Πόρτα

Αρχικά θεώρησα ότι θα δω ένα πολύ “βαρύ” φιλοσοφικό έργο.

Το έργο αυτό μιλάει για ένα νέο, τον Καντίντ όπου οι περιστάσεις τον αναγκάζουν να τολμήσει να αφήσει πίσω του ό,τι είχε διδαχτεί: δηλαδή “να μην έχει δική του γνώμη” όπως μέχρι τότε είχε μάθει όπως π.χ. η αισιοδοξία του Λάιμπνιτς (συμπυκνωμένη σε ρήσεις όπως «Ο κόσμος αυτός είναι ο καλύτερος δυνατός κόσμος» και «Ο Θεός επιλέγει σίγουρα πάντα το καλύτερο»). Η έξοδος από αυτή την ανωριμότητα (με βίαιους τρόπους), η πορεία προς την ενηλικίωση, τα ερώτημα του για τη θέση του ανθρώπου στην τάξη του κόσμου σπάει τα μούτρα της στην πραγματικότητα και τη λογική (του Βολταίρου).

Θεωρώ ότι η ευρηματικότητα του σκηνοθέτη να περάσει τόσο με απλά σκηνικά και με τόσο ταλαντουχους ηθοποιούς την ουσία του έργου του Βολταίρου είναι αξιοσημείωτη.Το Καντίντ επιτίθεται στη θρησκευτική και φιλοσοφική αισιοδοξία με χιούμορ και τρομερές αφηγήσεις που δεν σε κάνουν να βαρεθείς. Οι ηθοποιοί όλοι καταπληκτικοί. Πως θυμούνται τόσους διαλόγους δύσκολους και με δύσκολα ονόματα;

Φοβερό το σημείο που παριστάνουν τη Βιβλιοθήκη και την ορχήστρα ( με ευρηματικές κινήσεις των σωμάτων και ωραίους διαλόγους). Γέλασα πολύ. Θα ήθελα κάποια στιγμή να ανέβει στο ίντερνετ σε βίντεο!!!

Από την παρέα δεν βαρέθηκε κανείς ούτε στιγμή. Μπράβο σε όλους τους συντελεστές της παράστασης.

Δεν σου άρεσε; Ενημέρωσε μας!

Από dudu

Σχόλια

Leave a Reply

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Comments

0 comments