in

Ευγένιος ΤΡΙΒΙΖΑΣ πολύ κακό για το τίποτα…

Οι προσδοκίες μεγάλες… Το εγχείρημα δύσκολο… Πως να αποδώσεις τόσους φοβερους ήρωες με ηθοποιούς και σκηνικά μέσα σε έναν εκθεσιακό χώρο;

Οι γονείς ειμασταν μια ώρα όρθιοι γυρνώντας γύρω γύρω στη ξενάγηση η όλη συνθήκη για μένα δε σε άφηνε να παρασυρθεις από τη μαγεία αυτών των παραμυθιων και σε καμία περίπτωση δεν μπόρεσα να το απολαύσω όσο το να άκουγα με μια ωραία αφήγηση η να διάβαζα απλά τα παραμύθια αυτά…

Κάτι έπασχε, κάτι δε γίνονταν απλά να μεταφερθεί με αυτόν τον τρόπο.,με αποσπάσματα από τις ιστορίες στα διάφορα δωμάτια ενός τεράστιου εκθεσιακου χώρου…

Για ακόμα μια φορά κατ εμε επιβεβαιώνεται πως ότι ακούγεται πολύ δεν είναι σίγουρα και καλό…

Report

Σχόλια

Leave a Reply
  1. Ο λόγος που δεν θέλω να πάω τη μικρή μου (3,5 ετών) είναι γιατί δεν θέλω να «οπτικοποιήσει» τα παραμύθια του. Θέλω να παραμείνει σε αυτά που βλέπει στις σελίδες του και να μην ταυτιστεί με κανένα ήρωά του.
    Αρκετές οπτικοποιήσεις δέχονται τα παιδιά μας! Ας τα αφήσουμε και λίγο ελεύθερα να φανταστούν ότι εκείνα νιώθουν.

  2. ήθελα να παω, αλλα έχοντας διαβάσει τόσα, αρνητικά σχολια, συν το ότι είναι σε εντελώς άβολο σημείο για μένα να παω με μέσο μαζικής μεταφοράς και όποτε έχουμε παει στην περιοχή με αυτοκίνητο έχουμε δεινοπαθήσει για να βρουμε χώρο να παρκάρουμε… το αφήνουμε…

    • Τον ίδιο πίνακα αν κοιτάνε δύο ανθρωποι ο ένας μπορεί να ξετρελαθει ο άλλος να τον θεωρησει τον χειρότερο πίνακα που έχει δει… Εξαρτάται από την οπτική του καθενός την αισθητική του, τη διάθεση την οποία έχει τη δεδομένη χρονική στιγμή , τα ασυνειδητα η και συνειδητά του βιωματα… Γι αυτό γράφει κάθε γονιος εδώ για το ίδιο έργο και είναι τόσο διαφορετικές οι κριτικές… Και αυτό είναι και το ωραίο…

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Comments

0 comments