in

Είδαμε το “Ρωμαίος και Ιουλιέτα” στο Πάνθεον

197

Η σκηνοθετική ματιά του κ. Λιγνάδη στο κλασσικό έργο με απομάκρυνε από το κείμενο, ιδίως στο πρώτο μέρος της παράστασης. Αυτή η ιστορία αγάπης κόντεψε να χαθεί από την “μοντέρνα” πινελιά του σκηνοθέτη .

Θεωρώ όμως ιδιαίτερα πετυχημένη, την επιλογή των δύο εφήβων για τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Και τα δύο νεαρά παιδιά αποτύπωσαν τον νεανικό έρωτα όπως πρέπει να είναι σε αυτή την ηλικία, ανιδιοτελής, μοναδικός και αυθόρμητος. Η επιλογή του κ. Ψάλτη για παραμάνα ήταν πετυχημένη όσο αφορά τα δραματικά μέρη στα οποία ήταν πολύ καλός, αλλά εντελώς άστοχη στα αστεία τύπου Δελφινάριο που έκανε, εκτός κλίματος παράστασης εντελώς!

Το δεύτερο μέρος ήταν σαν να ανέλαβε άλλος σκηνοθέτης , λιγότεροι πειραματισμοί και σκηνοθετικά ευρήματα , μεγαλύτερο ενδιαφέρον στην απόδοση του κειμένου. Όμως δεν κατάλαβα γιατί σε ένα τόσο κλασσικό έργο έγιναν προσμίξεις με Αντιγόνη, Μονόγραμμα και σακίδια πλάτης! Επίσης εντελώς σοκαριστική η σκηνή που ο πατέρας την Ιουλιέτας την τιμωρεί πλακώνοντας την στο ξύλο επί σκηνής! Η κ. Μουτάφη ξεφώνιζε στη σκηνή όλη την ώρα και έκοβε ωραίες σκηνές ρωτώντας που είναι τα παπούτσια της. Επίσης εκφράσεις όπως “άντε γ@@@@@υ ρε μ@@@@α” δε νομίζω ότι έχουν υπόσταση σε μια τέτοια παράσταση. Επίσης ο πατέρας της Ιουλιέτας ανάθεμα και αν καταλαβαίναμε τι λέει.

Μια μέτρια παράσταση με κάποιες καλές στιγμές, μα με περισσότερες κακές. Ωραίες οι σύγχρονες ματιές σε κλασσικά έργα αλλά τόσο όσο να μη προσβάλουμε το ίδιο το έργο.

Ευχαριστώ το έλα μαζί για την πρόσκληση!

Καλή θέαση!

Δεν σου άρεσε; Ενημέρωσε μας!

Από xanpet

Σχόλια

Leave a Reply

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Comments

0 comments