in

Είδαμε τις “τρεις αδερφές” στο TEMPUS VERUM EN ATHINAIS

2059919

“Συχνά σκέφτομαι, τι θα γινόταν αν ξανάρχιζε κανείς τη ζωή του, και μάλιστα συνειδητά. Δηλαδή, αν μια ζωή που την έζησε πια. κανείς ήταν, όπως θα λέγαμε ένα προσχέδιο, ενώ η δεύτερη ζωή θα. ήταν η οριστική της μορφή. Φαντάζομαι τότε, καθένας από μας, θα προσπαθούσε πρώτ’ απ’ όλα να μην επαναλάβει τον παλιό του εαυτό, θα δημιουργούσε ένα διαφορετικό περιβάλλον για τη νέα ζωή του.”

Το σκηνικό σε προϊδέαζε για τη ματιά του σκηνοθέτη: ήταν αυστηρό, απόλυτα αφαιρετικό, σε πλήρη τάξη. Ταιριαστό με τη ζωή των «Τριών αδελφών». Η αρχική σκηνή της παράστασης -ένα μνημόσυνο! Και σιγά σιγά όλα αρχίζουν ν’ ανακατεύονται μ’ έναν τρόπο ήρεμο. Και στην αρχή σχεδιάζουν τη φυγή τους για τη Μόσχα. Ο καιρός περνά. Οι ζωές τους κυλούν το ίδιο αργά, με μικρές καθημερινές ανατροπές, με νέα πρόσωπα που εισβάλλουν για καλό ή κακό, με παλιές παρουσίες που είναι στηρίγματα ή βαρίδια. Και καθώς περνά ο καιρός, η Μόσχα όλο και μακραίνει. Οι «Τρεις αδελφές» δεν πάνε ποτέ στη Μόσχα.

Οι ηθοποιοί με πάθος απέδωσαν στο έπακρο τους ρόλους τους, με μόνη ένσταση την υπερβολική ένταση στη φωνή τους σε κάποιες σκηνές. Τα κουστούμια επαρκή για να σε βάλουν στην εποχή της παράστασης και ο φωτισμός και η μουσική προσεκτικά επιλεγμένα. Άρτια απόδοση του κειμένου του Τσέχωφ, σε μια καλοδουλεμένη παράσταση. Ο νεανικός θίασος, καλείται να υπηρετήσει μια ανατρεπτική, άκρως ενδιαφέρουσα, σκηνοθετική ματιά, που στραγγίζει με μαεστρία τους ρόλους μέχρι βάθους, σ’ ένα αποκαλυπτικό υπέδαφος.

Καλή θέαση!

Από xanpet

Αφήστε μια απάντηση

Σινεμά: “Τρεχάτε ποδαράκια μου”, μακριά από την ταινία!

Πρεμιέρα για το φαντασμαγορικό Peter Pan on ice στο ΤΑΕΚΒΟΝΤΟ (14/12)