in

Είδαμε την παράσταση “ο Ρομπέν των δασών” στο θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν

Ρομπέν των δασών

Δεν θα αναλωθώ στην υπόθεση της παράστασης, έχουν ήδη αναφερθεί πολλοί πριν από εμένα. Ήταν μια παράσταση με συνοχή, ροή,νόημα και εξέλιξη. Προσεγμένα σκηνικά που άλλαζαν ανάλογα τις ανάγκες των σκηνών που παρακολουθούσαμε και ευχάριστοι διάλογοι στο σύνολό τους.

Θα σταθώ στον έναν και μοναδικό Πρίγκιπα Ιωάννη…Εξαιρετικός ηθοποιός, εξαιρετική απόδοση, εκφραστικότητα, άρθρωση, ευρηματικότητα, απόδοση του χαρακτήρα. Τον λατρέψαμε, απολαύσαμε κάθε ατάκα του, κάθε κίνηση, κάθε τι πάνω στη σκηνή. Μια παράσταση μόνος του…Χωρίς υπερβολές θα ήθελα να ενσαρκώσει όλους τους ρόλους τον απόλαυσα! Και οι υπόλοιποι ήταν καλοί όμως ο συγκεκριμένος μας ενθουσίασε όπως καταλάβατε…

Φυσικά παρέα με τον Γάλλο σεφ απλά απογείωναν κάθε τους κοινή εμφάνιση! Εξαιρετικοί!!!
Φυσικά και προτείνουμε να το δείτε απολαύσαμε την παράσταση στο μέγιστο!

Report

Από xanpet

Σχόλια

Leave a Reply
  1. Συμφωνώ με τα παραπάνω σχόλια! Η παράσταση ήταν πολύ καλή και ο Πρόγκηπας Ιωάννης απλά απολαυστικός.
    Θέλω όμως να αναφερθώ στην οχλαγωγία που προκαλούσαν μερικά πολύ μικρά παιδιά που τα είχαν φέρει οι γονείς τους, δήθεν, για να παρακολουθήσουν το θέατρο.
    Όχι μόνο δεν το παρακολούθησαν, αλλά έκαιγαν, γκρίνιαζαν, φώναζαν, μιλούσαν δυνατά, με αποτέλεσμα να μην αφήνουν και τους υπόλοιπους να παρακολουθήσουν και να δημιουργείται μέσα στο θέατρο μια απίστευτη φασαρία και ένας εκνευρισμός με μαμάδες να τσακώνονται με άλλες μαμάδες και ούτω κάθε εξής. Πρέπει επιτέλους και εμείς οι γονείς να καταλάβουμε ότι δεν είναι όλες οι παραστάσεις για παιδιά τρίχρονα ή μικρότερα. Ακόμη και για τετράχρονα δεν είναι, αν αυτά δεν έχουν εξοικειωθεί με το θέατρο. Δεν μπορούν μην αντιδρούν οι γονείς καθόλου στη φασαρία που τα παιδιά τους προκαλούν και να διαμαρτύρονται κιόλας όταν τους κάνεις την παρατήρηση να ηρεμήσουν τα παιδιά τους ή να τα βγάλουν έξω, γιατί οι υπόλοιποι δεν ακούμε τους ηθοποιούς. Κατανοώ απόλυτα το να θέλει κάποιος να παρέχει θεατρική παιδεία στο παιδί του, αλλά αυτό είναι συνάρτηση και άλλων παραγόντων. Πρώτον να μπορεί (λόγω ηλικίας) και δεύτερον να θέλει και το ίδιο το παιδί. Αλλιώς υπάρχουν και οι παιδότοποι.

    • Πόσο σωστά τα λες! Άλλωστε ως θεατρική παιδεία δεν θα έπρεπε να νοείται μόνο το πόσες ή/και ποιες παραστάσεις έχει παρακολουθήσει κανείς, αλλά (πρωτίστως για μένα) το πως συμπεριφερόμαστε στο θέατρο. Το θέατρο ΔΕΝ είναι κινηματογράφος! Οφείλουμε να σεβόμαστε όχι μόνο τους θεατές, αλλά και τους ηθοποιούς. Δυστυχώς φοβάμαι πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα προς αυτή την κατεύθυνση.

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Comments

0 comments