in

Απογοητευτικό “Το κομμάτι”

Την Κυριακή που μας πέρασε πήγαμε στο θέατρο “Χώρα” μαζί με τον 7χρονο γιο μου να παρακολουθήσουμε την παράσταση “Το κομμάτι”. Είναι μία παράσταση που την περιμέναμε πώς και πώς μιας και είχαμε δει διαφημίσεις στην τηλεόραση και η μουσική είναι γνωστού μουσικού – συνθέτη και σε συνδυασμό με τον βροχερό καιρό, όλα συνέθεταν ένα ιδανικό σκηνικό για να παρακολουθήσουμε θέατρο.

Από τα πρώτα λεπτά της παράστασης καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Όλοι οι ηθοποιοί επί σκηνής σε μία κατάσταση τρέλας να κυνηγιούνται με το καλημέρα σας. “Εντάξει”, λέω στον εαυτό μου, “δεν είναι η κλασσική εισαγωγή, είναι κωμωδία και θα αποσαφηνιστούν όλα στη συνέχεια”.

Πράγματι, ο ηθοποιός – αφηγητής άρχισε να μας παρουσιάζει ένα ένα τα πρόσωπα του έργου. Όμως αυτή η αίσθηση της αρχικής ασάφειας, δυστυχώς, συνεχίστηκε. Σε όλο το πρώτο μέρος του έργου προσπαθούσαμε να καταλάβουμε τι είναι αυτή η πόλη Αστάρτη και τι αυτή η πόλη Ντούρτα. Και γιατί η μία έχει ουρανό και η άλλη όχι. Ερωτήματα που έμειναν αναπάντητα μέχρι το διάλειμμα.
Και σε λίγο ήρθε το δεύτερο μέρος. Τα παιδάκια, κυρίως τα μικρότερα, είχαν είδαν αρχίσει να βαριούνται και πολλά από αυτά άρχισαν να παίζουν με το κινητό των γονιών τους και άλλα να μιλάνε ακατάπαυστα. Μόνο προς τα τελευταία 5 με 10 λεπτά το έργο παρουσίασε ένα μικρό ενδιαφέρον, βγάζοντας προς τα έξω αυτό που μάλλον εξαρχής ήθελαν να περάσουν στους θεατές: τη φράση “Κάνε ένα τρελό όνειρο”. Ήταν όμως πολύ αργά πλέον. Το μήνυμα δόθηκε διεκπεραιωτικά στο τέλος χωρίς πουθενά σε όλο το υπόλοιπο έργο να είχε γίνει έστω και μια μικρή προετοιμασία…

Οι ηθοποιοί ήταν όλοι τους πολύ καλοί, όμως θα προτιμούσα να τους άκουγα να τραγουδάνε ζωντανά στη σκηνή και όχι playback. Στο κάτω κάτω αυτό είναι το ωραίο σε μία θεατρική παράσταση, η άμεση επαφή του ηθοποιού με το κοινό και όχι η “κονσέρβα”.

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι με ένα σενάριο που μπάζει από παντού και χωρίς καμία συνοχή, δυστυχώς μία θεατρική παράσταση δεν μπορεί να πάει μακριά, ακόμα και όταν όλες οι υπόλοιπες συνθήκες είναι ιδανικές… Και μην ξεχνάμε ότι τα παιδιά πλέον παρακολουθούν – ευτυχώς – πολλές θεατρικές παραστάσεις και έχουν αποκτήσει μία θεατρική παιδεία τέτοια που τους επιτρέπει από μόνα τους να ξεχωρίζουν τις καλές από τις κακές παραστάσεις.

Report

Σχόλια

Leave a Reply
  1. Διαφωνώ με την τοποθέτηση και το καταθέτω για να μην απορριφθεί η παράσταση από όσους διαβάσουν αυτό το σχολιασμό. Εμείς την είδαμε με παιδάκια 6 ετών και άρεσε και σε εμάς αλλά κράτησε και το ενδιαφέρον των παιδιών. Φυσικά και είναι αποδεκτή η άποψη του κάθε ανθρώπου, εννοείται αυτό, μην παρεξηγηθώ, απλά προσπαθώ να πω ότι όλα αυτά είναι υποκειμενικά..!

Αφήστε μια απάντηση

Loading…

0

Comments

0 comments